İstəyirəm, amma içimdən gəlmir

İstəyirəm, amma içimdən gəlmir

Bəzən həyatımızda qəribə bir vəziyyət yaranır. Ağlımızla bir şeyi çox istədiyimizi düşünürük. Yeni münasibət istəyirik. Daha çox qazanc istəyirik. Öz biznesimizi qurmaq, başqa ölkəyə köçmək, yeni bir layihəyə başlamaq və ya sadəcə daha xoşbəxt olmaq istəyirik. Amma nədənsə hərəkət etmirik. Ətrafdakılar bunu tənbəllik kimi qiymətləndirə bilər. Bəzən biz özümüz də özümüzü günahlandırırıq və deyirik ki, bəlkə kifayət qədər motivasiyam yoxdur, bəlkə iradəm zəifdir, bəlkə də həqiqətən istəmirəm.

Halbuki məsələ çox vaxt istəməkdə deyil.

Məsələ daxildə eyni anda iki fərqli istəyin mövcud olmasındadır. Bir tərəfin yeni təcrübəni yaşamaq istəyir — böyümək, inkişaf etmək, daha çox sevgi, azadlıq, bolluq və uğur yaşamaq. Digər tərəfin isə mövcud vəziyyəti qorumağa çalışır, çünki onun əsas məqsədi xoşbəxtlik deyil, təhlükəsizlikdir.

Bu tərəf soruşur: “Əgər alınmasa?”, “Əgər rədd edilsəm?”, “Əgər uğursuz olsam?”, “Əgər dəyişsəm və artıq əvvəlki insan olmasam?”

Beləliklə daxildə görünməz bir mübahisə başlayır. Bir hissən irəli getmək istəyir, digər hissən isə əyləci sıxır. Bu səbəbdən insan bəzən qaz pedalına və əyləcə eyni anda basan maşına bənzəyir — mühərrik işləyir, enerji var, amma hərəkət zəifdir.

Əsl problem motivasiya çatışmazlığı deyil. Əsl problem daxili konfliktin həll olunmamasıdır.

Çox insan istədiyi həyata çatmaq üçün özünü daha çox məcbur etməyə çalışır. Halbuki bəzən ehtiyac duyulan şey daha çox güc deyil, daha çox anlayışdır.

İçindəki qorxan tərəfi dinləmək lazımdır: o nəyi qoruyur, nədən qorxur, nəyi itirəcəyini düşünür?

Çünki hər yeni başlanğıc yalnız yeni bir şey qazandırmır, həm də köhnə bir kimlikdən ayrılmağı tələb edir. Yeni həyata keçid sadəcə xarici dəyişiklik deyil, şəxsiyyət dəyişikliyidir.

Bəzən daha cəsarətli olmaq üçün köhnə qorxular ölməlidir. Bəzən daha uğurlu olmaq üçün özünü kiçiltməyə öyrəşmiş hissə getməlidir. Bəzən daha çox sevgi qəbul etmək üçün “sevgiyə layiq deyiləm” inancı dəyişməlidir.

Ona görə də dəyişimin ən dərin yerində bir paradoks var: sən istədiyinə çatmırsan, sən istədiyin insana çevrilirsən. Və həmin insan üçün istədiyin həyat artıq təbii şəkildə mümkün olur. Bir hissə köhnə kimlikdən ayrılır, yeni “mən” onun yerini tutur. Və sən sadəcə məqsədinə çatmırsan — sən yenilənirsən.