Ayrılırkən yaşananlar
Keçid: Ağrıdan Keçən İşıq Bu gün bir keçid baş verdi. Bu, dözülməz dərəcədə ağrılı idi, amma eyni zamanda inanılmaz bir işıq və güclə işıqlanmışdı. Ayrılıq anlarında içimizdə qaçılmaz olaraq qədim bir özünüqoruma mexanizmi oyanır və hər birimizdə fərqli şəkildə özünü göstərir. Ayrılıq ağrısı qırılmış sümüklərin ağrısına bənzəyir və ona reaksiyamız iki cür ola bilər. Biz yalvarmağa, xahiş etməyə, keçmişə yapışmağa başlaya bilərik — sadəcə daha çox əzabdan qaçmaq üçün. Yaxud da daxili gücümüzü işə salaraq irəli gedə bilərik və özümüzü sınmağa qoymarıq. Hər iki halda ya özümüzə qapanırıq, ya da özümüzdən qaçırıq. Və o zaman içimizdəki işıq sönür, ən pis halda isə içimizdə nəsə həmişəlik ölür. Amma bu gün, metaforik kartlarla işləyərkən, mənə dərin bir anlayış gəldi. Bu keçid, bu ağrı — əslində sevgidir. Amma bu, başqa bir insandan gözlədiyimiz sevgi deyil. Bu, Həyatın öz sevgisidir. Həyat bizi sonsuz dərəcədə sevir və bizim hazır olduğumuzu görəndə, bizi ağrı mənbəyindən azad edir. ...