Aramızda doğulan nədir?

 Bizə bəxş edilən ən dərin illüziyalardan biri bölünmə illüziyasıdır.

Bizə ağlı və qəlbi, kişini və qadını, mənəviyyatı və bədəni, sevgini və azadlığı, “mən”i və “digərini” bir-birindən ayırmağı öyrədiblər.

Hətta bəzilərimiz Allahı belə özümüzdən ayrı, uzaqda olan bir varlıq kimi qəbul etməyə öyrəşmişik.

Zamanla bu düşüncə tərzi şüurumuzun bir hissəsinə çevrilib. Dünyanı da bu baxışla görməyə başlamışıq.

Biz düşünürük ki, reallığımızı düşüncələrimiz yaradır.

Amma əslində düşüncədən daha vacib olan onun hansı şüur vəziyyətindən yarandığıdır.

Əgər düşüncələrimizin altında “mən və başqası”, “mənimki və sənininki”, “güclü və zəif” kimi bölünmə varsa, ən gözəl fikirlərimiz belə bu bölünməyə xidmət edə bilər.

Sevgi təhlükəsizlik axtarışına çevrilir.

Azadlıq yaxınlaşmamaq üçün bəhanəyə çevrilir.

Mənəviyyat isə yaşamaqdan qorxduğumuz şeylərdən uzaqlaşmaq üsuluna çevrilir.

Güc isə hər şeyə dözmək və hər şeyi nəzarətdə saxlamaq ehtiyacına çevrilir.

Şüuraltımız fərqi çox vaxt təhlükə kimi qəbul edir.

Ona görə də içimizdə daim görünməz bir mübarizə gedir:

Kim daha güclüdür?

Kim geri addım atacaq?

Kim qalib gələcək?

Kim qoruyacaq?

Kim əvvəl dəyişəcək?

Amma şüur genişləndikcə insanın içində qəribə bir ziddiyyət yaranır.

Bir tərəf hələ də köhnə qayda ilə yaşayır:

“Özünü qoru. Özünü itirmə. Güvənmə. Nəzarəti əldən vermə.”

Digər tərəf isə artıq başqa bir şeyi hiss etməyə başlayır:

“Biz bir-birimizə qarşı deyilik.”

Biri divar hörmək istəyir.

Digəri körpü qurmaq.

Bölünmə şüuru soruşur:

“Kim dəyişməlidir?”

Birləşmə şüuru isə soruşur:

“Hazırda bizim aramızda nə yaranmaq istəyir?”

Bu, sadəcə düşüncənin dəyişməsi deyil.

Bu, dünyaya baxdığın yerin dəyişməsidir.

Ali şüur ziddiyyətlərdən birini seçib digərini məhv etmir.

Kişini qadına, fərdi kollektivə, bədəni mənəviyyata çevirmir.

Əksinə, fərqləri qoruyaraq onları daha böyük bir bütövlükdə birləşdirir.

Çünki fərqli olmaq düşmən olmaq demək deyil.

Fərqlər bir-birinə qarşı müharibə etmək üçün yox, bir-birini tamamlamaq və açmaq üçün də mövcud ola bilər.

İnsan yalnız özünü qorumaq üçün yaşamağı dayandıranda həyatın daha böyük bir hissəsi olduğunu hiss etməyə başlayır.

O zaman “mən və sən” qarşıdurması zəifləyir.

“Mən sənin üçün.”

“Sən mənim üçün.”

kimi münasibətlər də dəyişir.

Onların yerinə başqa bir şey yaranır:

“Biz birlikdə nə yarada bilərik?”

Burada sevgi artıq məcburiyyət deyil.

Heç kim digərinə görə özünü itirmir.

Heç kim qalib gəlməyə çalışmır.

Sadəcə ikisinin də qoruduğu, nəfəs aldığı və birlikdə yaratdığı bir məkan yaranır.

Və bu dəyişiklik yalnız düşüncələrdə qalmır.

Nəfəs dəyişir.

Baxış dəyişir.

Bədən dəyişir.

Dinləmək dəyişir.

Seçim etmək dəyişir.

Sevmək dəyişir.

İnsan artıq hər sözdə təhlükə axtarmır.

Hər münasibətdə özünü qorumağa çalışmır.

Hər yaxınlığı itirmək qorxusu ilə yaşamır.

Qalib gəlmək, nəyisə sübut etmək, əvvəlcədən müdafiəyə keçmək ehtiyacı azalır.

Çünki insan yavaş-yavaş anlayır:

Həyat həmişə müqavimətlə hərəkət etmir.

Bəzən həyat uyğunlaşaraq, axaraq və harmoniya yaradaraq hərəkət edir.

Birləşmə şüuru da məhz burada tanınmağa başlayır.

Bədən daim gərginlik içində qalmaqdan çıxır.

Sevgi sınaq olmaqdan çıxır.

Güc sərtlik olmaqdan çıxır.

Yaxınlıq isə özünü itirmək demək olmur.

İnsan ilk dəfə hiss edir ki, birlik içində də fərd olaraq qala bilər.

Fərqli ola bilər, amma ayrı olmaq məcburiyyətində deyil.

Və bəlkə də bizi Yaradanı dərk etməyə yaxınlaşdıran şüur məhz budur.

Nə qalibin şüuru.

Nə qurbanın şüuru.

Nə də sadəcə sağalmış insanın şüuru.

Bu, bölünmə üzərində yaşamaqdan çıxıb bütövlük yaratmağa başlayan şüurdur.

Yaradanın şüuru — ayırmaq yox, birləşdirməkdir.

Enerji Mentoru və Treneri 

Zümrüd Əsədova 

+994702947788