Ayrılırkən yaşananlar

 

Keçid: Ağrıdan Keçən İşıq

Bu gün bir keçid baş verdi. Bu, dözülməz dərəcədə ağrılı idi, amma eyni zamanda inanılmaz bir işıq və güclə işıqlanmışdı.

Ayrılıq anlarında içimizdə qaçılmaz olaraq qədim bir özünüqoruma mexanizmi oyanır və hər birimizdə fərqli şəkildə özünü göstərir. Ayrılıq ağrısı qırılmış sümüklərin ağrısına bənzəyir və ona reaksiyamız iki cür ola bilər.

Biz yalvarmağa, xahiş etməyə, keçmişə yapışmağa başlaya bilərik — sadəcə daha çox əzabdan qaçmaq üçün. Yaxud da daxili gücümüzü işə salaraq irəli gedə bilərik və özümüzü sınmağa qoymarıq.

Hər iki halda ya özümüzə qapanırıq, ya da özümüzdən qaçırıq. Və o zaman içimizdəki işıq sönür, ən pis halda isə içimizdə nəsə həmişəlik ölür.

Amma bu gün, metaforik kartlarla işləyərkən, mənə dərin bir anlayış gəldi.

Bu keçid, bu ağrı — əslində sevgidir.

Amma bu, başqa bir insandan gözlədiyimiz sevgi deyil. Bu, Həyatın öz sevgisidir.

Həyat bizi sonsuz dərəcədə sevir və bizim hazır olduğumuzu görəndə, bizi ağrı mənbəyindən azad edir.

Bu həlledici anda seçim bizimdir.

Biz ağrıya yapışmağa davam edə bilərik, onda yeni səbəblər taparaq əzab çəkməyə davam edəcəyik.
Yaxud da Həyatdan gələn işığı görə bilərik — onun qayğısını və bizi bu ağrıdan və onun mənbəyindən qorumaq istəyini.
Və o zaman biz buraxacağıq.

Biz özümüzə qapanmayacağıq, əzab çəkməyəcəyik. Əksinə, yönümüzü tapacaq və Həyatla dərin bir birlik hiss edəcəyik. Bu sevgini qəbul edəcəyik və onun qarşılığını hiss edəcəyik.

Bəli, ağrı bir müddət qalacaq. Keçmişi xatırlamaq, hiss etmək və düşünmək vərdişi güclü olacaq. Amma zamanla o, həll olacaq, yavaş-yavaş yox olacaq.

Əvvəl ağrılıdır. Amma sevginin işığında köhnə ağrıdan yeni ağrı yaratmaq lazım deyil.

Həyat həmişə bizim başımıza gələn deyil — bəzən bizim üçün baş verəndir.

Bəli, bəzən baş verənlər xoşumuza gəlmir. Bu, sanki uşağın əlindən konfet almağa bənzəyir. Həmişə nəsə alınır və həmişə nəsə verilir. Həyat boşluğu sevmir.

Amma diqqətli olmaq lazımdır: bir ağrını buraxarkən, onun yerinə başqa bir ağrı götürməməliyik.

Həyat nəyisə ona görə alır ki, biz görə bilək — nə daha yaxşı ola bilər, nə daha real, daha dərin ola bilər.

Çünki bəzən biz həqiqi olanın əvəzinə tanış olanı seçirik — aldadıcı və ya “təhlükəsiz” görünən şeyi.

Biz hamımız ölümlüyük.

Bəs burada “təhlükəsiz” nə qədər təhlükəsizdir?

Amma həqiqət, biz onu yaşamaq istəyirik.

Və həyatın əsl var olma
hissi bizim üçün nədir?

Düşünürəm ki, bizə uyğun olmayan insanları və həyat verməyən əlaqələri buraxmağa dəyər.

Əlaqələr — həyatla daha dərin təmas üçündür, özümüzü unutmaq üçün deyil.

Özünü sev.
Həyatı sev.
Öz həqiqi anlarını yarat.

Sevgiylə,
Zümrüd