Zumrud Asadova Blog

  — Bəlkə də kimisə daim xilas etmək öz ehtiyacını xatırlatmaqdır? — Bəs yaradıcılıq? O da ehtiyacdan başlayır. — Bəli. Amma onların niyyəti fərqlidir. Bəzən insan həqiqətən kömək etmək istədiyi üçün xilas etmir. O, başqasının ehtiyacında özünə aid bir şey eşitdiyi üçün xilas edir. Onun üçün lazım olmaq vacibdir. Kiminsə onsuz bacarmayacağını hiss etmək. Görülmək, dəyərləndirilmək, sevilmək. Və beləliklə, başqasının ağrısı onun öz dəyərini hiss edə bildiyi bir yerə çevrilir. O kömək edir. Dəstək olur. İzah edir. Sağaldır. Çətinlikdən çıxarır. Başqasının yükünü öz üzərinə götürür. Və tədricən heç kimin imzalamadığı daxili bir müqavilə yaranır: «Mən sənə lazım olacağam — sən də mənə lazım olacaqsan». Buna görə də insan şüuraltı olaraq yenidən-yenidən ətrafında kiminsə ona ehtiyac duyduğu vəziyyətlər tapa bilər. — Amma yaradıcılıq da ehtiyacdan doğur. Mahnı ağrıdan yarana bilər. Rəsm tənhalıqdan. Hekayə eşidilmək istəyindən. Bəzən biz məhz həyatımızda nəyinsə çatışmadığı üçün yaradırı...

 Bizə bəxş edilən ən dərin illüziyalardan biri bölünmə illüziyasıdır. Bizə ağlı və qəlbi, kişini və qadını, mənəviyyatı və bədəni, sevgini və azadlığı, “mən”i və “digərini” bir-birindən ayırmağı öyrədiblər. Hətta bəzilərimiz Allahı belə özümüzdən ayrı, uzaqda olan bir varlıq kimi qəbul etməyə öyrəşmişik. Zamanla bu düşüncə tərzi şüurumuzun bir hissəsinə çevrilib. Dünyanı da bu baxışla görməyə başlamışıq. Biz düşünürük ki, reallığımızı düşüncələrimiz yaradır. Amma əslində düşüncədən daha vacib olan onun hansı şüur vəziyyətindən yarandığıdır. Əgər düşüncələrimizin altında “mən və başqası”, “mənimki və sənininki”, “güclü və zəif” kimi bölünmə varsa, ən gözəl fikirlərimiz belə bu bölünməyə xidmət edə bilər. Sevgi təhlükəsizlik axtarışına çevrilir. Azadlıq yaxınlaşmamaq üçün bəhanəyə çevrilir. Mənəviyyat isə yaşamaqdan qorxduğumuz şeylərdən uzaqlaşmaq üsuluna çevrilir. Güc isə hər şeyə dözmək və hər şeyi nəzarətdə saxlamaq ehtiyacına çevrilir. Şüuraltımız fərqi çox vaxt təhlükə kimi qəb...

  Qırmızı bayraq.  Çox vaxt biz onu başqalarında axtarırıq: qarşı tərəfin xarakterini qiymətləndirir, davranışındakı qəribəlikləri sezir, düşüncələrində və ya hərəkətlərində həyəcan siqnalları tutmağa çalışırıq. Lakin paradoks ondadır ki, bu xarici göstəricilər bizə həmin münasibətə başlamağa dəyib-dəyməyəcəyi ilə bağlı hər zaman dəqiq bir cavab vermir. Ən vacibi isə qırmızı bayrağı  özünüzdə  hiss etməkdir. Bu nə deməkdir? Əgər kiminləsə ünsiyyətdə olarkən qəlbinizdə fiziki bir sıxıntı, daralma hiss edirsinizsə; əgər fərqinə varmadan tərəf-müqabiliniz üçün nəzarətçi bir "ana" obrazına çevrildiyinizi görürsünüzsə; əgər daxilinizdə onu xilas etmək, kömək etmək, sanki həyatı ondan daha yaxşı bilirmişsiniz kimi ona mütləq xoşbəxtlik bəxş etmək üçün qarşısıalınmaz bir istək oyanırsa... Əgər daxilinizdə:  "Eybi yox, bunun bir önəmi yoxdur, onu dəyişdirib daha yaxşı edə bilərəm"  deyə düşünürsünüzsə — dayanın. Məhz daxilinizdəki bu reaksiyalar ən uca səslə qışqır...

İstəyirəm, amma içimdən gəlmir Bəzən həyatımızda qəribə bir vəziyyət yaranır. Ağlımızla bir şeyi çox istədiyimizi düşünürük. Yeni münasibət istəyirik. Daha çox qazanc istəyirik. Öz biznesimizi qurmaq, başqa ölkəyə köçmək, yeni bir layihəyə başlamaq və ya sadəcə daha xoşbəxt olmaq istəyirik. Amma nədənsə hərəkət etmirik. Ətrafdakılar bunu tənbəllik kimi qiymətləndirə bilər. Bəzən biz özümüz də özümüzü günahlandırırıq və deyirik ki, bəlkə kifayət qədər motivasiyam yoxdur, bəlkə iradəm zəifdir, bəlkə də həqiqətən istəmirəm. Halbuki məsələ çox vaxt istəməkdə deyil. Məsələ daxildə eyni anda iki fərqli istəyin mövcud olmasındadır. Bir tərəfin yeni təcrübəni yaşamaq istəyir — böyümək, inkişaf etmək, daha çox sevgi, azadlıq, bolluq və uğur yaşamaq. Digər tərəfin isə mövcud vəziyyəti qorumağa çalışır, çünki onun əsas məqsədi xoşbəxtlik deyil, təhlükəsizlikdir. Bu tərəf soruşur: “Əgər alınmasa?”, “Əgər rədd edilsəm?”, “Əgər uğursuz olsam?”, “Əgər dəyişsəm və artıq əvvəlki insan olmasam?” Beləlik...

  Bu praktikanı həm meditasiya, həm də self-awareness məşqi kimi istifadə edə bilərsən: Düz Kanal Praktikası Diqqətin istiqamətini və enerji axınını hiss etmə təcrübəsi Bəzən insan həyatında yorğunluq, qarışıqlıq, daxili boşluq və ya enerjisizlik hiss edir. Çox vaxt bunun səbəbi sadəcə fiziki yorğunluq olmur. Bəzən diqqətimiz, düşüncələrimiz və emosional bağlarımız enerjimizi fərqli istiqamətlərə aparır. Bu praktikada məqsəd düşüncələri “yaxşı” və ya “pis” olaraq qiymətləndirmək deyil. Məqsəd yalnız bir şeyi hiss etməkdir: Bu düşüncə və ya mövzu məni öz mərkəzimə gətirir, yoxsa məndən enerji aparır? Praktika insanın öz daxilində enerji axınının istiqamətini hiss etməsinə kömək edir. Praktikaya Hazırlıq Sakit bir yer seçin. Telefonu səssizə alın. Rahat şəkildə oturun və ya uzanın. Onurğanızı mümkün qədər rahat və düz saxlayın. Gözlərinizi yumun. 3–5 dəfə yavaş və dərin nəfəs alın. Nəfəs aldıqca bədəninizin yumşaldığını hiss edin. Çənə boşalır. Çiyinlər rahatlayır. ...